Vroege lentevogels in Bierbeek

Het is zover. Na weken van grijze, regenachtige winterdagen van den Aldi worden wij Belgjes beloond met een week lang stralend lenteweer van de bovenste plank. En zoals dat altijd gaat in ons landje stromen we dan op dag één al met z’n allen naar buiten, volledig onbeschermd tegen de felle voorjaarszon en met de overgave van een per ongeluk opgesloten kat met claustrofobie. Zo ook de echtgenoot en ikzelf. Al doet hij dat wel op loopschoenen en voor het goede doel.

Tijdens de 4e editie van Bierbeek Loopt in ‘t Bos kies ik dit jaar het hazenpad, of beter gezegd: het wandelpad. Ha! Waarom zweten en afzien als het ook plezant kan zijn in de buitenlucht? Dus wacht ik op het officiële startschot en trek ik met rugzak en wandelschoenen het Mollendaalbos in, tegen de stroom enthousiaste joggers in. De eerste 15 à 20 minuten passeer ik nog regelmatig  tegenliggers, maar nadien wijk ik af van het loopparcours en focus ik op mijn eigen doel: de stilte opzoeken.

IMG_6015

Het Mollendaalbos is het hoogste punt (108 m) van het Meerdaalwoud, en dat zullen de lopers en ik ‘s anderendaags geweten hebben. Tijdens het klimmen negeer ik mijn kuitspieren en hou ik mijn ogen strak op de grond gericht. Naar het schijnt is dit stukje bos de biotoop van de zogenaamde Vuursalamander, de enige landsalamander die in België voorkomt (en met zijn zwart-gele schubbenpatroon de gedroomde mascotte voor Head Office). Helaas doet dit giftige amfibie net een middagdutje wanneer ik door zijn woonkamer marcheer. Mijn meet & greet is voor een andere keer.

Niet getreurd. Inmiddels ben ik in een karakteristieke holle weg beland, waar ik door een gigantische omgevallen boom tot stilstand word gebracht. Op dit punt besef ik pas hoe ver ik verwijderd ben van het hele loopgebeuren, op een plek waar elk menselijk geluid ontbreekt. Ik spits mijn oren. Stil is het hier wederom niet, maar dat is hoegenaamd niet erg. Het concert van de vroege voorjaarsfluiters klinkt als een opgewekte fanfare na een lange, toonloze winter. Ook deze vrolijke jongens zijn blij dat ze weer naar buiten kunnen. En ja, dat mogen ze van mij best laten horen.

IMG_6019

Ik slenter op het gemak verder langs modderige bospaadjes en hobbelige kasseien, en ben uiteindelijk terug bij af. Na 58 minuten, tien seconden en 12,5 kilometer loopt manlief schijnbaar moeiteloos over de meet. Een topprestatie, zonder meer. Of hij van het landschap genoten heeft. En van de fluitende lentevogels. “Landschap? Vogels? Niks van gemerkt.” Het goede doel kan er maar wel bij varen.

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Powered by WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: